Die erschti Frau auf da Welt, hot da Adam sich beim Herrgott b'stöllt!
Ah Professa auf da Uni versucht zu erklären wieso die Menschn auf Erden wären. Der Herr Professa geht gaunz weit zruck bis zur Schöpfungsgeschicht. Das da Adam holt alani is und das a holt a Frau vamißt. Er sogt zum Herrgott „I bitt di sehr, schick ma wauns dir möglich ist, a Frau do her. Is do nix zan mocha, denn alloa hob i gor nix zan locha.”
“Owa jo”, sogt da Herrgott zum Adam gaunz schnö, „a Rippn va dir, den Segn va mir und schau steht a nettes Weibal naumens Eva vor dir“.
Wia da Adam vom Tiefschlof erwocht, do schauta owa, denn do sitzt schau die Eva nebn iahm und locht. Do gfreit sie da Adam gaunz narrisch drüba und denkt sie und sogt vor Freud, „liaba Herrgott a poar Rippn hätt‘ i nau üwa. Do sogt da Herr gott „sei nit o Norr, probiers zerscht mit oana a gaunzes Johr. Sei zfriedn und hob mit oana gnua und glaub, wos i die rotn tua.“
Es is das Johr nau nit vagaunga, do hot da Adam schau zum raunzn augfaunga. O liaba Herrgott, i bitt die gor schei, setz ma bitte mei Rippn wieda ein und die Eva des Luada, schick auf da Stöll wieda owie in Höll!
Siagst, sogt da Herrgott, i hob das gsogt, host nit auf mit ghört. Hiazt host den Solot, denn es gibt kein Zurück, die Eva bleibt do. Du host es so wolln, doch i gib dir an guatn Rot, „Sog zu olln jo. Woast, do kimmst am bestn bei der Eva oh.“
Quelle: Manuskript von Elisabeth Lambert